هر کس امضا نکرد ایراد هم نگیرد

سخن من با سبزها و یا بهتر بگویم با همه کسانی است که بدور از علایق سیاسی خود به فکر آزادی و رهایی ایران هستند
از دیروز کارزاری برای تلاش در راه آزادی موسوی و کروبی و همسرانشان به راه افتاده است و از همه هموطنان خواسته شده که نامه سرگشاده ای را برای آزادی این 4 تن امضا کنند پس از 1 روز تعداد امضاها به بیشاز 3 هزار رسیده البته بد نیست ولی انتظار بیشتر از این بود.
به هر حال بدانیم که این فقط آزادی این 4 نفر نیست چنانچه ما در این راه موفق شویم این میتواند مقدمه ای برای ادامه مبارزات منسجم و شروعی دوباره برای ادامه مسیری باشد که برای آزادی در پیش گرفته ایم . آری باید پس از رخوتی طولانی بار دیگر عزم خود را جزم کنیم و همه یکصدا شویم برای ادامه این راه سخت و دشوار و البته طولانی.

خاک بر سر من که آزادم

زندانیان سیاسی در اعتراض به قتل هاله سحابی و هدی صابر در زندان اعتصاب غذا میکنند.
14 روزنامه نگار زندانی از درون زندان به زندان خانگی موسوی و کروبی اعتراض میکنند .
زندانیان از درون زندان شرح شکنجه ها را به بیرون میفرستند.
اینها از نمونه خبرهایی است که من در آزادی و بیرون از زندان میشنونم و میخوانم، و چه میکنم ؟؟؟ هیچ فقط میخوانم
زندانیان و فعالین سیاسی در اسارت در درون زندانها مبارزه میکنند برای آزادی من که آزادم و من در خانه زیر خنکای باد کولر خبر ها را میخوانم و شب با خیال راحت به رخت خواب میروم
ای خاک بر سر من که آزادم

آیا حبیب الله از سکینه کمتر است

روز جمعه وقتی خبری را شنیدم که میخواهند یک دانشجو را در سنندج اعدام کنند خیلی حالم گرفته شد چون میدانستم که این کار به احتمال زیاد صورت خواهد پذیرفت اما درد زمانی بیشتر شد که تنها 48 ساعت مانده به وقوع این جنایت بشری هیچ کس هیچ کار موثری نمیکرد وقتی تلوزیونهای 24 ساعته سیاسی فارسی زبان را دیدم هیچ خبری از حبیب الله نبود از تلوزیون پارس گرفته تا بی بی سی و صدای آمریکا آنگاه از خودم پرسیدم آیا حبیب الله از سکینه آشتیانی کمتر است آی شماهایی که برای سکینه آنگونه سینه چاک کردید و او را تا مقام آزادگی بالا بردید چرا اکنون زبانتان بسته و گوشتان کر شده است چرا هیچ نمیگویید
و سپس به یاد محمد نوری زاد افتادم که در کنج زندان است و بسیارانند مثل او بهاره هدایت و نسرین یتوده و .....و چه بسا حالشان از اعدامیان بدتر باشد .

پیشنهادی به هموطنان خارج از کشور

این روزها اخبار نگران کننده ای از زندانیان سیاسی به گوش میرسد  و همه از خود میپرسند که برای نجات جان این عزیزان چه باید کرد . مهمترین کاری که ما میتوانیم بکنیم پخش گشترده اخبار مربوط به اعتصاب غذای این زندانیان در خارج از کشور است . این میتواند جلوی ضایع شدن حقوق این زندانیان را بگیرد مانند کاری که برای خانم آشتیانی شد و اعتراضات گسترده بین المللی تا به امروز جان او را نجات داده است اما متاسفانه تمام توجهات رسانه های بین المللی در مورد نقض حقوق بشر در ایران به خانم آشتیانی جلب شده است . شاید هم یکی از دلایلی که جمهوری اسلامی با نشان دادن اعترافات خانم آشتیانی به این اعتراضات دامن میزند همین باشد که نه تنها رسانه های بین المللی بلکه افکار عمومی داخلی را نیز معطوف به ایشان کرده تا از زندانیان سیاسی غافل بمانیم.